КолаMęski krąg w Warszawie dla tych, którzy żyją na emigracji.

Nie. To nie terapia, nie coaching ani warsztaty rozwojowe. W kręgu nie ma specjalisty, który z tobą pracuje. Jest krąg równych sobie ludzi, którzy rozmawiają o swoim życiu. Jeśli potrzebujesz teraz profesjonalnej pomocy, Kola jej nie zastąpi, ale też jej nie wyklucza.

Krąg opiera się na umowie: kto w nim uczestniczy i co tu zostało powiedziane, zostaje w kręgu. Żadnych zdjęć uczestników ani publikacji o nich bez wyraźnej zgody każdego z nich. Będę tego pilnował. Zdjęcia na stronie są wygenerowane, nie ma na nich uczestników.

Jednocześnie nie obiecuję tego, czego nie mogę zagwarantować. To grupa żywych ludzi, a nie chronione środowisko profesjonalne, i stuprocentowej poufności nie da się zapewnić. Dlatego każdy sam decyduje, ile o sobie opowiedzieć: można nie podawać wrażliwych szczegółów, nie mówić o przeszłości i milczeć, kiedy tak jest bezpieczniej. Na czacie grupy można występować pod dowolnym imieniem.

Przed startem rozmawiam z każdym osobiście, a na pierwszym spotkaniu osobno umawiamy się co do granic. Jeśli ujawnienie tożsamości może mieć dla ciebie realne konsekwencje, na przykład z powodu prześladowań politycznych, napisz do mnie przed zgłoszeniem: razem sprawdzimy, czy ten format ci odpowiada i jakiej ostrożności wymaga.

Strona nie zbiera o tobie żadnych danych: nie używa plików cookie, statystyki są anonimowe. Zgłoszenie trafia do formularza Google, odpowiedzi widzę tylko ja.

Nie. Krąg już trwa, ale można dołączyć i teraz, nawet na jedno, dwa spotkania. Jeśli dasz radę przyjść na kilka — tym lepiej: rozmowa rośnie z każdym spotkaniem. Zapisz się przez formularz, żebym wiedział, ilu nas będzie.

Po rosyjsku, białorusku i ukraińsku. Każdy mówi w tym języku, w którym jest mu wygodnie, a krąg dobieramy tak, żeby wszyscy się rozumieli. O język pytamy w formularzu.

Zwykły deszcz nie przeszkadza: mamy zadaszenie, ogień i gorącą herbatę. Jeśli pogoda jest taka, że siedzenie na zewnątrz byłoby nierozsądne, przekładamy spotkanie albo spotykamy się pod dachem przy kawie. Decydujemy dzień wcześniej i dajemy znać wszystkim.

W Warszawie, nad Wisłą. Dokładne miejsce ustalimy z grupą przed pierwszym spotkaniem: najpewniej gdzieś bliżej centrum albo w okolicy Zawad. Ważne, żeby wszystkim było wygodnie dojechać.

Ciepłe ubranie stosowne do pogody i buty, w których można spokojnie postać nad rzeką. Drewno zbieramy na miejscu albo każdy przynosi parę polan, ustalimy to wcześniej. Jedzenie na wspólny stół bierzemy na siebie. Jeśli chcesz przynieść coś na wspólny stół, możesz, ale nie musisz.

Nic. Udział jest bezpłatny. Jedzenie na wspólny stół finansuje program dla facylitatorów Fundacji „Koregulacja”, projekt Ziarno. Żadnych składek ani dobrowolnych datków.

Tak. Najpewniej wszyscy przyjdą właśnie tak. Przed startem porozmawiamy z każdym osobiście, a na pierwszym spotkaniu poznamy się już w kręgu. Czasem jest nawet łatwiej, kiedy nikt nikogo nie zna.

Nie dlatego, że przy kobietach mężczyźni nie potrafią być otwarci. Przestrzenie mieszane i przestrzenie tylko dla mężczyzn albo tylko dla kobiet są cenne na różne sposoby: powstają w nich różne rozmowy. Kola to próba zobaczenia, jaka rozmowa staje się możliwa, kiedy spotykają się sami mężczyźni. To jeden z formatów, a nie twierdzenie, że jest lepszy od innych.

Nie. Wszystkie spotkania są bez alkoholu, bez wyjątków. Ważne jest tu, żeby być w rozmowie całym sobą. Herbata, kawa i to, co z rusztu.

W kręgu jest od 8 do 12 miejsc, plus ja. Jeśli zgłoszeń będzie więcej, uczciwie o tym powiem i zaproponuję listę rezerwową: kto nie trafi do tego kręgu, pierwszy dowie się o następnym.